حمزه غالبی

یکی از ایراداتی که همیشه کنشگران سیاسی را باچالش مواجه می کند ابهام در اهداف و سردرگمی در روشهاست. این نامشخص بودن مقصد و مسیر علاوه بر اینکه منابع فراوانی را به هدر می دهد، گاه فرصت تجدید نشدنی را ضایع می کند. البته همیشه خود این موضوع که اهداف و روشها دقیق و روشن نیست برای بازیگران سیاسی قابل درک نیست. عدم درک این ابهام برای بازیگران سیاسی که در سطوح پاین تر از مسائل ملی به فعالیت مشغولند -با توجه به اینکه کمتر در مورد مسائل استانی کار نظری صورت می گیرد و حتی مطالب قلمی تدوین می شود- بیشتر خود را نشان می دهد.

نحوه عمل نیروهای سیاسی اصلاح طلب در استان یزد برای انتخابات پیش رو شوراها از جمله این موارد است. تشکیل مجدد جلسات جبهه اصلاحات استان یزد و دعوت از گروه های اجتماعی و تشکل های سیاسی و برنامه ریزی برای مواجهه بهتر با اتخابات پیش رو اگر چه جای امیدواریست و نشان مثبتی برای احتمال پیروزی جریان اصلاح طلب بعد از شکستهای پی در پی، اما به نظر می رسد روند کنونی دستاورد محتوایی نداشته و همچنان در بر همان پاشنه سابق می چرخد.

جدی ترین طرح مطرح در بین اعضای جبهه اصلاحات برای انتخابات شورای شهر یزد کپی(به نظر من ناقص) از نمونه آبادگران است. مدافعان این ایده بر این باورند با استفاده از تابلویی جدید و غیر سیاسی، لیستی از افراد غیر حزبی ناشناخته و حتی کارشناسان غیر سیاسی می توان پا جای پای آبادگران گذاشت و ستاره آقبال انان را ربود.

جدا از بحث ها مفصلی در مورد سطحی و ناقص بودن این گونه نمونه برداری از الگوهای سیاسی(در اینجا آبادگران) که خو ناشی از تحلیل غلط از چرایی شکست خود و پیروزی رقیب است؛ حتی با فرض درست بودن این نحوه الگو برداری تنها با دقیق و روشن کردن همین ایده می توان بی سرانجام بودن آن را نشان داد.

اساسی ترین سوالی که مدافعان این ایده باید به آن پاسخ دهند این است -که اساسا پیروزی در انتخابات شورای شهر را با چه هدفی دنبال می کنند و در مسیر فتح کرسی های شورای شهر چه چیزی عاید اصلاح طلبان خواهد شد؟- تا در مورد شیوه پیشنهادی برای  نیل به این هدف قضاوت کنیم.

هرچند با عملکرد ضعیف و تخلافات مالی بعضی ار اعضای دور دوم شورای اسلامی شهر یزد نیروهای اصلاح طلب یکی از آلترناتیوهای جدی اعضای کنونی هسنتند اما ادعای اینکه اصلاح طلبان نسخه جدی و کارشناسی شده ای برای اداره شهر دارند ادعای گزافی است. به نظر نمی رسد شورای شهر چه در دست اصلاح طلبان باشد و چه در اختیار رقبای آنها، عملکرد شهرداری در اداره روزمره امور چندان فرقی بکند.

ممکن است عنوان شود که یکی از کارکردهای گروه های سیاسی تلاش جهت حضور در عرصه مدیریت و تصمیم سازی است که شورای شهر هم یکی از مصادیق آن است. در این کارکرد مناقشه ای نیست اما آیا استفاده از افراد غیر حزبی و غیر سیاسی حتی در صورت پیروزی این هدف را تامین می کند؟ یا همچنانکه مسبوق به سلبقه است، ممکن است افراد بدون هویت جدی و روشن سیاسی بعد از گزراندن مرکب مراد از پل انتخابات از حامیان خود تبری بجویند!

اما تنها و مهم ترین هدف دیگری از پیروزی در انتخابات شورای شهر باقی می ماند ایجاد زمینه مناسب روانی و تبلیغات گسترده حاصل از پیروزی، برای پیروزی و کسب کرسیهای اثر گذارتر در سرنوشت استان و کشور است. اما باز این پرسش مطرح است که چگونه می توان با پیروزی عدده ای کارشناس غیر سیاسی و افراد غیر حزبی  و با تابلویی ناشناخته تر(فارغ از اینکه اساسا این ایده مارا به پیروزی می رساند یا نه؟) پیروزی را به پای اصلاح طلبان نوشته  و از زمینه روانی حاصله بهره برداری کرد؟

اینها پرسشهایی هستند که بعید می دانم مدافعان ایده مذکور جواب روشنی برای آن داشته باشند.